powódź
kotlina
kłodzka

We wrześniu 2024 roku Kotlinę Kłodzką ponownie dotknęła powódź. Woda przyszła szybko i zabrała ze sobą wszystko, co było na jej drodze. Domy, mieszkania, sklepy i całe ulice w krótkim czasie zostały zalane. Ludzie tracili dorobek życia w ciągu jednej nocy.

To piękny region, który już wcześniej mierzył się z podobnymi tragediami. Tym razem skala zniszczeń była ogromna i w wielu miejscach potrzebna była natychmiastowa pomoc.

Do Kotliny Kłodzkiej trafiłem dzięki Rafałowi Otoka-Frąckiewiczowi, genialnemu dziennikarzowi i publicyście, który ma odwagę nazywać rzeczy po imieniu. Myślę, że właśnie dlatego darzę go taką sympatią i szacunkiem.

Kiedy zobaczyłem w telewizji, że sytuacja zaczyna się pogarszać i że Rafał jest już na miejscu, skontaktowałem się z nim pytając co mogę zrobić. Odpowiedź była właśnie taka.

Po tym telefonie od razu odezwałem się do osób, z którymi wcześniej współpracowałem. Zorganizowaliśmy zbiórkę. Agregaty prądotwórcze, pompy, ubrania, woda, jedzenie i wszystko, co w tamtym momencie było potrzebne.

Jeszcze tego samego dnia ruszyłem w drogę. Przejechałem 458 kilometrów i dotarłem na miejsce w nocy. Tam, od razu po przyjeździe, część zebranej pomocy została przekazana dalej służbom działającym na miejscu.

Następnego dnia rano wróciłem jeszcze w okolice punktu wydawania posiłków. Wiele osób próbowało wtedy dostać się do swoich domów albo do tymczasowych miejsc zakwaterowania po utracie wszystkiego. W praktyce sprowadzało się to do bardzo prostych rzeczy. Woziłem ludzi między punktami, pomagając im dotrzeć tam, gdzie mogli się na chwilę zatrzymać.

Najbardziej uderzające było coś innego. Mimo tego, że wielu z nich straciło cały dorobek życia, nadal potrafili się uśmiechać.